A FARMER'S STORY
MARIE AND FRANÇOIS PILLET were living in Paris, enjoying François's career as an architect.
But the love of city life waned, and they longed . for a patch of land of their own. They decided that winemaking was their vocation, so both attained degrees at a winemaking school in France's southeast.
They set about to buy a vineyard, but the deal fell through on plot after plot
of land. Looking for an agricultural specialty, they found one while researching agriculture history in Provence: it was saffron.
The Phoenicians brought saffron to France, and from Roman times, saffron was an important agricultural crop in thé stretch of land that reaches from. Orange in the north to Marseille in the south. Up until thé 19th century, the towns of Orange and Mazan on Mount Ventoux were known for their quality saffron. In tact, until recent years, every Provençal potager--or vegetable garden-_had a spécial plot of land devoted to saffron culture, ensuring that each home would feast on a proper bouillabaisse.
Feeling that the modem worid has not sufficiently exploited the culinary potential of saffron, Marie and François found a plot of land in Le Barroux, a tiny village in the Vaucluse known for its monastery, the Monastère Ste. Madeleine, where the monks bake an exceptional olive bread.
The Pillets planted more than 60,000 purple crocus bulbs on the abandoned land, harvesting their first crop in 2001.
Harvest takes place in October when the crocus is in full bloom. Work is laborious and must be done by hand. The flowers are picked, then each stigma (there are only three to a flower) must be removed by hand. The Pillets dry their saffron threads near the fire, often working until 5 in the morning during the week of harvest.
Their product is divine: tiny glass vials nlled with slim, long filaments of saffron ready to be used in pasta sauces, rice, desserts, and breads.
Op deze ochtend laat de herfstzon zijn licht schijnen over een tapijt van purperrode bloem kronen. De dunne bloemblaadjes ontluiken en er worden drie meeldraden zichtbaar met een laagje stuifmeel en drie lange oranjerode stampers. Er is geen tijd te verliezen, iedere bloem overleeft slechts enkele uren. Gebogen, rnet zijn hoedje stevig op het hoofd geklemd, zijn benen aan weerszijden van het plantenbed, verzamelt François Pillet haastig zijn schatten. Voorzichtig, maar met een zekere ruk, plukt hij ze met duim en wijsvinger.
Zonder de bloemen te kneuzen en de draden te beschadigen. Hij rangschikt ze tien bij tien in zijn mand van teenwilg en dan, bij de honderdste bloem, haalt hij een stukje hout uit zijn zak. Zijn originele manier van oogst tellen over vier plantenbedden. 'Ik pluk er 2000 per uur!', benadrukt hij op kalme toon. Hij heeft een levendige blik in zijn blauwe ogen. Deze handelingen herhaalt hij van zonsopgang tot zonsondergang. Gedurende vijf à zes weken tussen de eerste week van oktober en 10 november, de tijd voor de bloembol om zich tôt vijf bloemen te kunnen ontwikkelen. Marie Pillet ontfermt zich, op haar beurt, haastig over de kostbaarheden, teneinde te voorkomen dat de bloem verkommert. Het opstapelen is het moeilijkst. Dit kan een voortijdige fermentatie veroorzaken ten koste van de kwaliteit van het saffraan. Met haar door stuifmeel vergeelde vingers trekt de jonge vrouw de draadjes van de wortel en spreidt deze uit op vetvrij papier. Het drogen kan beginnen. Deze fase vindt plaats
in een heteluchtoven bij 70 graden. 'Ik pas deze techniek toe om de kracht van de smaak te bevorderen', licht François toe, terwijl hij met zijn hand voelt of het drogen vordert en of de draden nog net krokant zijn. Als deze niet voldoende gedroogd worden, riskeert men schimmel en tedroog veroorzaakt afknappen.'
La Ruta del Azafràn
Durante el sigio XIX, las tierras de la Provenza mostraban, orgullosas. sus campos sembrados de las lilàceas flores de! azafràn. Sin embargo, después de dos anos de duras heladas, su cultivo desapareciô pràcticamente por completo. En octubre del ano 2000, el exarquitecto y la decoradora. François y Marie Pillet, lograron "reintroducir" esta intensa especia aromàtica en la zona.
Aescasos métros de la villa de Barroux, con su célebre castillo construido entre los siglos XII y XVI, Marie y François. Ios propietarios de L'Aube Safran invitan al viajero a pasar unos dias inolvidables en su casa de huéspedes de la Provenza francesa. Durante la cosecha del azafràn, François Pillet re- coge aproximadamente 2.000 flores por hora. De hecho, solo cuenta con seis semanas. desde el principio de octubre hasta mitad de noviembre, para reunir el total de la producciôn. Marie, su esposa, recolecta con mucho cuidado ios largos y preciados estigmas naranjas. Después. se encarga de! proceso de secado en un homo a fin de que las hebras de azafràn conserven todo su sabor intacto.
Un total de 200.000 flores de esta especia son necesarias para reunir un ùnico kilogramo: el azafràn es mas caro que el caviar y las trufas, su precio oscila en-tre los 25.000 y los 40.000 € el kilo. La casa se encuentra situada en un hermoso y tranquilo paraje rodeado de recios pinos y majestuosos àrboles frutales, en el corazôn de Les Dentelles de Montmirail, a los pies de Le MontVentoux.
Marie se encargô de la decoraciôn de los interiores. La vivienda posée cinco dormitorios amplios y luminosos con magnfficas vistas a los vendes campos circundantes. Arena, crudo, ocre... tonos càlidos en las paredes y tejidos de lino dan forma a una atmôsfera agradable y relajante. Piezas de estilo modemo conviven a la perfeccion con objetos mas sobrios, antigüedades y otros muebles de encantador aire provenzal como las sillas que Marie tapizo personalmente con ricas telas de rayas. En la sala de estar; las notas de color son escasas. LIama la atencion la chimenea con marco pintado de azul e interior de ladrillo. En général, predominan los tonos neutros y suaves.
... versi di una célèbre canzone di Gilbert Becaud, Les marchés de Provence: «Voici pour cent francs du thym de la garrigue, un peu de safran et un kilo de figues». Ora la Vaucluse ha recuperato dall'oblio la «culture du safran». Grazie a due persone speciali, disponibili a sognare e a farsi cullare, corne gii antichi, dal fascine dello zafferano, e a un luogo unico, posto proprio di fronte allé Dentelles de Montmirail, poco distante dalla zona di produzione délie Aoc Gigondas e Vacqueyras, e da quel maestoso gigante di Provenza che è, con i suoi 1.900 metri, il Mont Ventoux.
Questo infatti è il luogo che Marie e François Pillet hanno scelto corne terra promessa dove, dopo anni trascorsi nel delizioso caos di Parigi (città dove si erano incontrati, arredatrice parigina lei, architetto savoiardo trapiantato nella capitale lui), ricrearsi un'esistenza dai ritmi più umani. Pierre e Marie sono arrivati in Provenza spinti dal sogno di una vita in campagna e dall'ambizione di mettere a frutto i loro studi di enologia e la passione per i vini trasformandosi in vigneron. Poi, corne spesso accade nella vita, una volta scoperto che diventare produttori di vino era quasi irnpossibile, quelle che poteva rappresentare un fallimento, une scacco, si è trasformato, complice Pincontro in biblioteca con un libro suite culture dimenticate in Provenza e l'intéresse di Marie per la cucina, nella svolta di una vita.
Scoprire che in questo vero e proprio angolo di paradiso dove si erano stabiliti, e dove la garrigue si alterna a vigneti, uliveti, frutteti (albicocchi soprattutto) e distese di lavanda, timo, rosmarino e ogni génère di piante aromatiche, creando un'atmosfera odorosa unica, in un tempo non lontano si era coltivato lo zafferano, e con risultati eccellenti, ha fatto scattare in Marie e François Pillet il desiderio di mettersi alla prova, di tentare quelle che, a menti ragionevoli, sarebbe apparso corne una sfida impossibile.
Non si trattava difatti di lasciarsi cullare solo da una leggenda antica o da un mito, ma di trasporre nuovamente nella realtà di tutti i giorni quella tradizione consegnata solo ai libri e ormai disseccata. Fantastica idea quella di ricreare la coltura dello zafferano in zona e di trasformarsi in provetti safranier; ma da dove partire, e soprattutto, che cosa tare in concreto?...
Other articles
